زمینه های شکل گیری مساله جزایر سه گانه در سال 1903م / سلمان قاسميان
سابقه اعمال نظارت ايران بر جزاير تنگه هرمز به دوران باستان باز مي گردد. با اين وجود تنها مدارك موجود در اين زمينه آثار باستاني كشف شده در جزاير و سواحل خليج فارس است. اما از دوران هخامنشيان مدارك تاريخي مهمي در دست است، يعني زماني كه محدوده جغرافيايي ايران در مناطق جنوبي بسيار وسيع بود و سواحل شبه جزيره عربستان را نيز در بر مي گرفت. در اين زمان براي اولين بار مفهوم «دولت» در خليج فارس شبيه برداشت نوين آن تجربه شد. هرودوت ذكر كرده كه كرانه جنوبي امپراتوري هخامنشي شامل خليج فارس و درياي عمان نيز بوده است.(همان) بنابراين جزاير واقع در تنگه هرمز در اين زمان در حوزه نفوذ ايران قرار داشته است. به علاوه در نقشه هاي تاريخي موجود نام خليج فارس حوزه وسيعتري از آبهاي واقع در كرانه هاي شبه جزيره عربستان را شامل مي شده است. بدين ترتيب، هخامنشيان به بهترين وجه از موقعيت استراتژيك جزاير تنگه هرمز بهره مي گرفتند. نخستين اشاره اي كه به جزاير واقع در تنگه هرمز صورت گرفته است مربوط سال 325 پيش از ميلاد مي باشد. شواهد ارائه شده اريه شده در كتاب جغرافياي بطلميوس نشان مي دهد كه كليه جزاير خليج فارس تحت نظارت ايران قرار داشته است.
